Ciffer Zif en Alice, mijn gids door Wonderland.

Wie heeft nog nooit van Alice gehoord, het kleine meisje dat een konijn volgt tot diep in de surrealistische wereld: Wonderland. Wat? Nee, niet Neo.. ALICE! Iedereen die me ook maar in de verste verte (dus: niet) kent verwacht nu waarschijnlijk een post over magische paddestoelen en dergelijke maar helaas… niet vandaag . Want wat op het eerst een human walkthrough lijkt om een ‘trip’ te relativeren is misschien toch net dat ietsje meer in realiteit, zo denken allicht sommige neurologen, en ze hebben me overtuigd.

En nu compleet de andere toer op om uiteindelijk de puzzelstukken in mekaar te laten vallen. Iets over mezelf: Ciffer Zif is de (blog)naam, 23 jaar (denk ik), van het mannelijke geslacht (weet ik), ietwat bezig met muziek en moeilijk van aard. Niet zolang geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik, samen met 10% van de bevolking trouwens, lijdt aan migraine. Leuk, hoor ik u nu denken… maar waarom begint hij nu over hoofdpijn?

Misschien is het tijd om terug te gaan naar Alice. De boeken ‘Alice’s Adventures in Wonderland‘ en het vervolg ‘Through The Looking Glass‘ werden geschreven door Lewis Carroll, en deze zag je waarschijnlijk al komen, waarvan wordt verondersteld dat hij migrainelijder was. Voor iedereen die het verhaal ook maar een beetje kent zal het snel duidelijk zijn dat de belevingen van Alice niet veel lijken op iets als een ‘ordinaire’ hoofdpijn.

Er zijn namelijk ook ‘ergere versies’ van deze hersenaandoening dan de bekende wederkerige, onverdraagzame hoofdpijn en niet veel migrainelijders ondervinden precies hetzelfde. Ook lang niet alle migrainelijders hebben hoofdpijn, en sommige lijden dan weer aan ‘aura’s’ zoals gezichtsstoornissen, tintelingen of doof gevoel in lippen, gelaat of hand (eenzijdig), eenzijdige spierzwakte, gestoorde spraak en andere niet. Ook zijn er prodromale verschijnselen zoals hyper- of hypoactiviteit, depressieve gevoelens of hypomane (overdreven opgewekte) stemming, trek in bepaalde voedingsmiddelen of geeuwen. Bij ernstige migraine is bijna nadenken niet meer mogelijk… dat was een mondvol. Maar geen sensibilisering zonder correcte informatie denk ik dan.

Niet zo’n doordeweekse hoofdpijn dus. Lewis Carroll was het slachtoffer van wat waarschijnlijk kan beschouwd worden als de zwaarste vorm van migraine, nu het Alice in Wonderland Syndrome (AWS) genaamd en men veronderstelt dat deze ervaringen tot inspiratie dienden voor deze verhalen. Dus ik, als zelfgediagnoseerde migraine- patiënt, nam het eerste boek ter hand en vond er, tegen alle verwachtingen in, mijn gids in ‘Somberland’: Alice.

Vanaf ‘Down The Rabbit Hole’ treden haar aura’s al op in de vorm van stotteren en woorden door mekaar haspelen, maar naast alle verschijnselen dat het kind toont, kwam ze op haar weg ook langs vele van de oplossingen om migraine uit de weg te gaan… en misschien ligt het aan mij, maar het lijkt me sterk dat dit op toeval berust. Ook de manier waarop Alice probeert vat te krijgen op de situatie door zichzelf als twee personen te beschouwen is iets dat vele migrainelijders waarschijnlijk doen, want leren omgaan met versterkte zenuwprikkels door licht, geluid of geur of zelfs veranderlijke gemoedstoestanden lukt beter door jezelf aan te praten dat ‘het slechts in je hoofd zit’.

Om terug te komen op de oplossingen zie je bvb. Alice een gepeperde keuken ontvluchten en krijgt ze advies van een ‘rokende’ rups. Misschien wel toespelingen op: Vermijdt geurige, rokerige ruimtes en verdovende middelen gaan een migraine-aanval uit de weg? Ook deze scène lijkt me wat verdacht:

“…and as the Caterpillar seemed to be in a VERY unpleasant state of mind, she turned away.
Come back!’ the Caterpillar called after her. `I’ve something important to say!’
This sounded promising, certainly: Alice turned and came back again.
`Keep your temper,’ said the Caterpillar.

Nogmaals een oproep om te leren relativeren wanneer men aan migraine lijdt? Het lijkt me er wel op. In ieder geval heb ik mijn gids gevonden want, en dan nu misschien een krasse uitspraak, het lijden wordt verlicht door de wetenschap dat je niet alleen lijdt… of dat iemand meer lijdt dan jijzelf. Dus telkens wanneer de duisternis toeslaat denk ik aan de moedige, kleine Alice die het nog harder heeft dan ik en dat, zoals op het einde van het boek door de ogen van haar zus blijkt, niets is wat het lijkt.

“You’re nothing but a pack of cards!”

So she sat on, with closed eyes, and half believed herself in Wonderland, though she knew she had but to open them again, and all would change to dull reality–the grass would be only rustling in the wind, and the pool rippling to the waving of the reeds–the rattling teacups would change to tinkling sheep- bells, and the Queen’s shrill cries to the voice of the shepherd boy–and the sneeze of the baby, the shriek of the Gryphon, and all thy other queer noises, would change (she knew) to the confused clamour of the busy farm-yard–while the lowing of the cattle in the distance would take the place of the Mock Turtle’s heavy sobs.

Peace! …and hopefully some understanding

~ door ciffer zif op juni 7, 2007.